Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Το Κιβώτιό του

Στον Γιώργο Δανιήλ Να αδειάσει το μυαλό και τη σκέψη του. Να συνεχίσει τη ζωή του από κει που την άφησε. Σαν κανονικός [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 25.02.17 ]

Περιμένοντας τις βροχές

Οι ιστορίες που ποτέ δεν αφηγήθηκα λιμνάζουν μέσα μου. Σαν τις τελευταίες νερολακκούβες από τους καλοκαιρινούς [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 22.02.17 ]

Η παρτίδα

Είναι κάτι προχωρημένες νύχτες. Με δύο και τρία και τέσσερα ποτήρια τσίπουρο. Χωρίς ασφαλώς γλυκάνισο. Που έρχονται και με [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 18.02.17 ]

Παιδικές αταξίες

Θυμάμαι κάτι αλοιφές για το κρύωμα. Που μ’ άλειβε η μάνα μου όταν είχα λιγάκι βήχα ή ανέβαζα δέκατα. Και για ένα τέταρτο ένιωθα το [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 15.02.17 ]

Προσδοκώ

  Κυριακή πρωί στην εκκλησία ύστερα από πολλά χρόνια. Με όλους τους παρελθόντες αγνωστικισμούς στριμωγμένους μαζί του [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 11.02.17 ]

Σβουνιά

Είναι αλήθεια ότι βιάστηκε λιγάκι. Αλλά πατημένα τα ογδόντα πέντε η μάνα του. Δεν είχε πολλά ψωμιά ακόμη. Πήρε το πινέλο και έγραψε [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 08.02.17 ]

Ζεχίρι

Ήταν ωραία κείνα τα βράδια του Ιούλη. Μυρωδιά από σουβλάκια, μπιφτέκια και πανσέτες. «Άσ’ τον τρελό στην τρέλα του», «Θα κλείσω [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 04.02.17 ]

Γράφω πάει να πει αλητεύω

Γράφω πάει να πει εκτίθεμαι. Εκτίθεμαι πάει να πει περιφέρομαι. Περιφέρομαι πάει να πει τριγυρνάω. Τριγυρνάω πάει να πει [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 01.02.17 ]

Κάποια εκατοστά υπόθεση

Όλα γίνονταν γρήγορα. Πολύ γρήγορα. Πιο γρήγορα ακόμη και από το απορημένο ανοιγόκλειμα των βλεφάρων του. Τη στιγμή που [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 28.01.17 ]

Κρυστάλλινα νερά

Στα έξι μέτρα χτύπησε φλέβα. Ανάβλυζαν από κάτω τα νερά με πίεση. Κρυστάλλινα. Χορταστικά. Εκεί έχτισε το σπίτι του. Και με το που [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 25.01.17 ]

Ο πάγος

  Ξημερώματα Δευτέρας. Μονάχοι οι δυο τους. Με τα πόδια. Στο γνωστό δρομολόγιο. Για να προλάβουν το κουδούνι. Τρία [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 21.01.17 ]

Χαλάσματα

Είναι κάτι σπίτια. Όρθια χαλάσματα. Με μισογκρεμισμένες στέγες. Λίθινους ή χωμάτινους τοίχους. Και ξεχαρβαλωμένες πόρτες. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 18.01.17 ]

Πολλές ζωές για να τις ζήσει

Όταν έμαθε ότι ήταν πολύ άρρωστος, δεν τα ’βαλε με τον εαυτό του. Ούτε με την τύχη του. Ευχαρίστησε τους γιατρούς. Αλλά απέρριψε [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 15.01.17 ]

Οι γιαγιάδες που μας υπήρξαν

Νοσταλγώ τις γιαγιάδες. Αλλά τις αληθινές γιαγιάδες. Όχι τις χαζοβιόλες των παραμυθιών που στάζουνε σιρόπι από το στόμα ή [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 13.01.17 ]

Οι μπαμπάδες των λευκών κελιών

Ώρα ενδέκατη κατά τας Γραφάς. Και ο Θεός εποίησε τους μπαμπάδες. Άσπρους. Κάτασπρους. Μπαμπάδες από ζάχαρη. Μπαμπάδες από άχνη. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 11.01.17 ]

Στώμεν άνευ φόβου

Μετά φόβου Ελένη Πριοβόλου, εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα 2016, σελ. 712  Εφτακόσιες σελίδες, τρεις μέρες ανάγνωση. Καθ’ όλα ενθαρρυντικό [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 10.01.17 ]

Ένας κάποιος Κ.

Τρία χρόνια τον είχα. Δεν πολυάνοιγε το στόμα του. Από φίλους, τους εξ ανάγκης. Αλλά και αυτούς όχι πάντα. Τριγυρνούσε στους [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 07.01.17 ]

Μικρή αγγελία

Δεν έλαβε τα μέτρα του, όταν τουλάχιστον μπορούσε. Από άγνοια, από αδιαφορία, από έλλειψη χρόνου; Το σίγουρο είναι ότι ως [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 05.01.17 ]

Σιωπή...

Πατημένα τα είκοσι εφτά. Για το χωριό λογιόταν σχεδόν μεγάλος. Έβαλε κάτω το κεφάλι. Και παντρεύτηκε. Χαρούλα, η νύφη. Όνομα και [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 30.12.16 ]

Η Έρημη Χώρα

της Φανής Αθανασιάδου (Άστεγη Αγάπη, εκδόσεις Λογότεχνον, 2016)  Είναι η χώρα μας. Που λαθροβιεί, που ασχημονεί αλλά και που [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 29.12.16 ]

Το Κιβώτιό μου

Στον Γιώργο Δανιήλ Μαζώνω τυχάρπαστες λέξεις. Δίχως κανέναν ταξικό ή γεωγραφικό ή πνευματικό περιορισμό. Από τα χαμίνια των [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 27.12.16 ]

Σήμερα τίποτα

Ανατρέχω πού και πού στο παιδικό μου ημερολόγιο. Κατά προτίμηση στις πολύ πρώτες εγγραφές. Κάτι νοτισμένες από την υγρασία [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 20.12.16 ]

Καρκινικά και παλίνδρομα νοήματα

Σκέφτομαι μόνο την αρχή. Ότι είναι το τέλος μιας αρχής. Που είναι η αρχή ενός τέλους. Ώστε κάθε αρχή να είναι ένα νέο τέλος ή κάθε τέλος να [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 17.12.16 ]

Πνιγμένοι ναυαγοί

Υπάρχουν κάποια πρόσωπα καταδικασμένα να μην υπάρχουν. Εννοώ να μην υπάρχουν σαν ενιαίο σύνολο. Διακριτό και [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 03.12.16 ]

Το ανήκεστο της βλάβης

Είναι κάποιες νύχτες. Λέω, για τις πιο σκοτεινές απ’ όλες. Που σαν να χιονίζει στο δωμάτιο. Εκατομμύρια κόκκοι σκόνης [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 22.11.16 ]

Η κοιλιά του Εσθητού

    Δημήτρης Τσεκούρας, Η Κοιλιά, εκδ. Εξάρχεια, 2016, σελ. 94 Ραφαήλ Εσθητός, ο ήρωας. Η σκηνοθεσία του λόγου τον θέλει να στέκεται [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 27.09.16 ]

Το χέρι που σημαδεύει

Η ιδεολογική συγκρότηση της αμερικάνικης εικόνας για τον ρόλο της αστυνομίας έχει στο ένα άκρο Τα σταφύλια της οργής [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 24.09.16 ]

Το πλάνο

Διήγημα Από τη μια άκρη μέχρι την άλλη εκτείνεται ασοβάτιστος τοίχος. Φαίνονται τα τούβλα του, σταυροειδώς τοποθετημένα. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 11.09.16 ]

Monsanto: Η «γενοκτονία» των ειδών

Στην περίπτωσή μου ήταν αρκετή μία και μόνη φωτογραφία ανάμεσα σε δεκάδες άλλες τουριστικής επιδειξιομανίας: το [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 22.08.16 ]

Τα ανοιχτά μάτια της ποίησης

Ειρήνη Παραδεισανού, Τα γυάλινα μάτια των ψαριών, εκδ. Βακχικόν, 2016, σελ. 56   Δεύτερη ποιητική συλλογή, στον ίδιο δρόμο που άνοιξε [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 16.08.16 ]

12Next >