Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Ο πήδος

                                                                                                                     της Κατερίνας Κι όμως η ζωή είναι ωραία. Πολύ [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 25.07.17 ]

Δημηγορίες

Βαστούσε από γενιά. Έτσι τουλάχιστον ισχυριζόταν. Στην άκρη όπως στεκότανε. Στητός. Και ρητόρευε. Για την [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 21.07.17 ]

Η ζωή είναι εδώ

Μέρα Τρίτη, λοιπόν. Και ας μη διαφέρει καθόλου από τη Δευτέρα. Κι ας είναι πανομοιότυπη με την Τετάρτη. Ή με την Πέμπτη. Ή με την [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 17.07.17 ]

Κόκκινο σαν αίμα

Δεν μπορεί παρά να την ξέρω. Ίσως κιόλας να τη φλέρταρα κάποτε. Σε κάποια ντίσκο ή σε κάποια καφετέρια ή στα ζαχαροπλαστεία της [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 13.07.17 ]

Παιδική χαρά

Τα άλλα δάση έχουν νεράιδες, ξωτικά και λάμιες μόνο στο δικό μας τριγυρνούν φαντάσματα. Τρέχει το αίμα από το στήθος τους, από το [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 11.07.17 ]

Τα πιο ωραία όνειρά του

Μια έμμονη ιδιοτροπία. Από πολύ πολύ μικρός. Όταν τον έβαζε η μάνα του να κοιμηθεί στο διπλανό κρεβάτι. Αφού προηγουμένως του [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 30.06.17 ]

Νυχτερινό κρυφτό

Από όλα τα παιχνίδια των παιδικών μου χρόνων, πολεμικά και βόλεϊ, μπάλα και αγαλματάκια, κορόιδο και μήλα, δηλώνω ακόμη και [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 26.06.17 ]

Αναμετρήσεις

Ο ένας μου παππούς ήταν στον Δημοκρατικό Στρατό κι ό άλλος στον Εθνικό Στρατό. Αγνοώ αν συναντήθηκαν στον Γράμμο ή στο Βίτσι ή [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 23.06.17 ]

Ο προστατευτικός φράχτης

Κάθομαι και παρατηρώ. Δυο σκύλοι, αρσενικοί. Ένας φράχτης ανάμεσά τους. Αποδώ το βασίλειο του ενός. Αποκεί το βασίλειο του [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 17.06.17 ]

Το μπαλκόνι

  Σταθμευμένο το αυτοκίνητο και περιμένω. Βγάζω τον φορητό, κάποιο διηγηματάκι για να γράψω. Στον πρώτο όροφο αυτή.  [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 14.06.17 ]

Αέρα...

      Ταιριάζω λέξεις, σε γραμμική ανάπτυξη. Πειθήνιες, καλόβολες και υποτακτικές. Λογοτεχνική, ευτυχώς, αδεία. Προς [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 10.06.17 ]

Σκοτωμένες μύγες

Θυμάμαι τη μάνα μου. Κάτι απογεύματα του Σεπτέμβρη. Δίχως τσάπα. Ή μάζεμα καπνού. Ή συλλογή βάμβακος και βιομηχανικής ντομάτας. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 08.06.17 ]

Άχνη

  Πασπαλίζαμε με ζάχαρη το ψωμί. Ένα ολόκληρο δάχτυλο. Μετά βρέχαμε τη ζάχαρη. Παίρναμε το ψωμί στο χέρι και τρέχαμε έξω. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 03.06.17 ]

Υγρή νοσταλγία

  Οι πιο όμορφες νύχτες του καλοκαιριού ήτανε πάντοτε οι βροχερές. Όταν αντάριαζε από τα μπουμπουνητά ο τόπος. Και έκρυβα [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 29.05.17 ]

Οι εκδοχές του οίκτου

                                                                                                       Του Πέτρου Μ. Όπου κι αν πάω σέρνω πάντα μαζί μου μια [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 27.05.17 ]

«Μου χρωστάς ένα καλοκαίρι...»

Του Σπύρου, ξανά. «Μου χρωστάς ένα καλοκαίρι. Μην το ξεχνάς» του έγραφε. Αλλά πώς να το ξεχάσει; Κολλημένο στο μυαλό του το [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 21.05.17 ]

Ενοικιάζω καιρούς

Έχω κάτι διαθέσιμους χειμώνες σε προσφορά. Κάπου εκεί στα μέσα του Γενάρη. Ατέλειωτες νύχτες κάτω από παπλώματα. Όπου θάλλουν [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 19.05.17 ]

Εκρήξεις

Κάτι ανενεργά ηφαίστεια αναδεύουν τις νύχτες στο μυαλό μου. Μια Αίτνα, ένας Βεζούβιος, μια Θήρα γυρεύουν διαθέσιμες [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 16.05.17 ]

Αποστόλης, αβάπτιστος, γεννηθείς 20.3.63

Λέω για αυτές τις μινιατούρες. Με τα σπαράγματα των ιστοριών τους. Ένας σωρός χαλάσματα. Από ζωές που δεν έζησαν. Σκύβω κάθε [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 12.05.17 ]

Άδειοι δρόμοι

Του Νίκου Κ. Οι νύχτες μου έρχονται και φεύγουν. Σε ξενοδοχεία της Ομόνοιας και σε ιδιωτικές κλινικές των προαστίων. Κάτω [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 08.05.17 ]

Σουβενίρ

Το δικό μου το ’80 ξεκινά το ’81. Με μια πανδαισία από ολονύχτια κορναρίσματα. Για να τελειώσει νωρίς, το ’87. Στα χαλάσματα ενός [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 06.05.17 ]

Παραγγελιές

Μαζώνω τυχάρπαστες λέξεις. Δίχως κανέναν ταξικό ή γεωγραφικό ή πνευματικό περιορισμό. Από τα χαμίνια των δρόμων, τους [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 02.05.17 ]

Δουλτσινέα Ελένη

μνήμη Γιώργου Κουκά και των αυτών   Πόση ακριβώς διάρκεια έχουν πέντε λεπτά της ώρας; Είναι αλήθεια ότι το βασάνιζε πολύ, πάρα [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 29.04.17 ]

Η φωτό

Ευελπιστώ στην πιο αντιπροσωπευτική μου πόζα. Για να συμπεριλάβω εντός της τις υπαρξιακές μου ψευδαισθήσεις. Μαζί [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 25.04.17 ]

Το υπερήλικο ψαράκι της γυάλας

Αν θυμάσαι, επέστρεψα στο δυαράκι της Καισαριανής. Κι έμεινα εκεί για πάντα. Έζησα τη ζωούλα μου πάνω σε ένα φερφορζέ με τη [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 20.04.17 ]

Μόνο μην ξεχάσω να με ξυπνήσω

Μια σπίθα από το τζάκι. Που έπεσε πάνω στο χαλί. Και το χαλί λαμπάδιασε. Ξύλινο το πάτωμα. Άρπαξε αμέσως ο καναπές. Μαζί κι η [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 19.04.17 ]

Καμένο κούτσουρο

Τις πιο δύσκολες στιγμές της μέρας. Όταν η πίεση χτυπάει κόκκινο. Από το ένα και το άλλο και το τρίτο. Νιώθω μια ατέλειωτη [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 12.04.17 ]

Οι πασχαλιές του Πάσχα

Κάποια παιδικά Πάσχα ευωδιάζουν ακόμη στο μυαλό μου, αγιόκλημα, πασχαλιά και κορίτσια της πόλης. Με την ίδια αέναη [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 08.04.17 ]

Εμμονές

Είναι κάποιοι συγγραφείς που απλώς τους διαβάζεις. Με μικρότερη, μεγαλύτερη και ακόμη πιο μεγάλη ευχαρίστηση. Κάποιοι [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 04.04.17 ]

Του Κονικόβου η Στίβα, Δυτικά της ιστορίας

Ο τόπος μου έχει τρία πρόσφατα ονόματα και πάμπολλες ξεχασμένες ιστορίες. Αν ήτανε αλλιώς τα πολιτικά ή εθνικά πράγματα, [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 01.04.17 ]

1234Next >