Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

«Μου χρωστάς ένα καλοκαίρι...»

Του Σπύρου, ξανά. «Μου χρωστάς ένα καλοκαίρι. Μην το ξεχνάς» του έγραφε. Αλλά πώς να το ξεχάσει; Κολλημένο στο μυαλό του το [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 21.05.17 ]

Ενοικιάζω καιρούς

Έχω κάτι διαθέσιμους χειμώνες σε προσφορά. Κάπου εκεί στα μέσα του Γενάρη. Ατέλειωτες νύχτες κάτω από παπλώματα. Όπου θάλλουν [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 19.05.17 ]

Εκρήξεις

Κάτι ανενεργά ηφαίστεια αναδεύουν τις νύχτες στο μυαλό μου. Μια Αίτνα, ένας Βεζούβιος, μια Θήρα γυρεύουν διαθέσιμες [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 16.05.17 ]

Αποστόλης, αβάπτιστος, γεννηθείς 20.3.63

Λέω για αυτές τις μινιατούρες. Με τα σπαράγματα των ιστοριών τους. Ένας σωρός χαλάσματα. Από ζωές που δεν έζησαν. Σκύβω κάθε [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 12.05.17 ]

Άδειοι δρόμοι

Του Νίκου Κ. Οι νύχτες μου έρχονται και φεύγουν. Σε ξενοδοχεία της Ομόνοιας και σε ιδιωτικές κλινικές των προαστίων. Κάτω [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 08.05.17 ]

Σουβενίρ

Το δικό μου το ’80 ξεκινά το ’81. Με μια πανδαισία από ολονύχτια κορναρίσματα. Για να τελειώσει νωρίς, το ’87. Στα χαλάσματα ενός [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 06.05.17 ]

Παραγγελιές

Μαζώνω τυχάρπαστες λέξεις. Δίχως κανέναν ταξικό ή γεωγραφικό ή πνευματικό περιορισμό. Από τα χαμίνια των δρόμων, τους [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 02.05.17 ]

Δουλτσινέα Ελένη

μνήμη Γιώργου Κουκά και των αυτών   Πόση ακριβώς διάρκεια έχουν πέντε λεπτά της ώρας; Είναι αλήθεια ότι το βασάνιζε πολύ, πάρα [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 29.04.17 ]

Η φωτό

Ευελπιστώ στην πιο αντιπροσωπευτική μου πόζα. Για να συμπεριλάβω εντός της τις υπαρξιακές μου ψευδαισθήσεις. Μαζί [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 25.04.17 ]

Το υπερήλικο ψαράκι της γυάλας

Αν θυμάσαι, επέστρεψα στο δυαράκι της Καισαριανής. Κι έμεινα εκεί για πάντα. Έζησα τη ζωούλα μου πάνω σε ένα φερφορζέ με τη [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 20.04.17 ]

Μόνο μην ξεχάσω να με ξυπνήσω

Μια σπίθα από το τζάκι. Που έπεσε πάνω στο χαλί. Και το χαλί λαμπάδιασε. Ξύλινο το πάτωμα. Άρπαξε αμέσως ο καναπές. Μαζί κι η [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 19.04.17 ]

Καμένο κούτσουρο

Τις πιο δύσκολες στιγμές της μέρας. Όταν η πίεση χτυπάει κόκκινο. Από το ένα και το άλλο και το τρίτο. Νιώθω μια ατέλειωτη [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 12.04.17 ]

Οι πασχαλιές του Πάσχα

Κάποια παιδικά Πάσχα ευωδιάζουν ακόμη στο μυαλό μου, αγιόκλημα, πασχαλιά και κορίτσια της πόλης. Με την ίδια αέναη [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 08.04.17 ]

Εμμονές

Είναι κάποιοι συγγραφείς που απλώς τους διαβάζεις. Με μικρότερη, μεγαλύτερη και ακόμη πιο μεγάλη ευχαρίστηση. Κάποιοι [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 04.04.17 ]

Του Κονικόβου η Στίβα, Δυτικά της ιστορίας

Ο τόπος μου έχει τρία πρόσφατα ονόματα και πάμπολλες ξεχασμένες ιστορίες. Αν ήτανε αλλιώς τα πολιτικά ή εθνικά πράγματα, [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 01.04.17 ]

Καλλιγραφίες

Από το λίγο που θυμάμαι, είχε ως εξής: Μια μάνα από χρυσάφι, μάλαμα και μέλι πασχίζει με τη βοήθεια της δικής της μάνας και χωρίς [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 29.03.17 ]

Πόσες;

Λέω για τις νύχτες του. Που μη έχοντας τι άλλο να κάνει, φυλλομετρούσε όλες τις προηγούμενες νύχτες της ζωής του στις [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 24.03.17 ]

Εθνική αγωγή

Η χειρότερή του μέρα στο σχολείο ήταν στους βαθμούς. Όχι για το 6 της Ιστορίας ή το 7 της Ανάγνωσης και των Θρησκευτικών αλλά [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 22.03.17 ]

Επιλογή επαγγέλματος

Πολύ τον παίδευαν μαμάδες και παππούδες και λοιποί συγγενείς. Τη μια αεροπόρος, την άλλη αστυνομικός, την τρίτη [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 18.03.17 ]

Τα ροζ ποδηλατάκια

Οι πιο παιδικοί μου έρωτες εποχούνται ακόμη στη φαντασία μου. Καβάλα σε ροζ ποδηλατάκια με την καλαθούνα για τα ψώνια [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 15.03.17 ]

Το γεωμετρικό μου αξίωμα

Κάπως έτσι αντιλαμβάνομαι τον κύκλο. Ότι ξεκινάει από ένα σημείο. Κάνει τον κύκλο του και ξαναγυρνά στο ίδιο ακριβώς σημείο. Το [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 11.03.17 ]

Ο τέτοιος

Είναι κάποιες τετριμμένες λέξεις. Που λέγονται σαν να μη λέγονται. Καταργημένες από το περιεχόμενό τους. Ακόμη και από το [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 08.03.17 ]

Η αρχαιολογία της μνήμης μου

Ανασκαλεύω μνήμες. Τις πολύ βραδινές ώρες. Κάτι σπασμένα μάρμαρα. Κολώνες. Μετώπες. Ανάγλυφες ζωφόρους. Και ψηφιδωτά. Από [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 04.03.17 ]

Ο μικρός μου ήρωας

Από όλους τους ήρωες των παιδικών μου χρόνων, τον Ταρζάν, τον Μόγλι, τον αστυνόμο Σαΐνη, τον Σπορτ Μπίλι, τον Φλας Γκόρντον, [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 01.03.17 ]

Το Κιβώτιό του

Στον Γιώργο Δανιήλ Να αδειάσει το μυαλό και τη σκέψη του. Να συνεχίσει τη ζωή του από κει που την άφησε. Σαν κανονικός [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 25.02.17 ]

Περιμένοντας τις βροχές

Οι ιστορίες που ποτέ δεν αφηγήθηκα λιμνάζουν μέσα μου. Σαν τις τελευταίες νερολακκούβες από τους καλοκαιρινούς [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 22.02.17 ]

Η παρτίδα

Είναι κάτι προχωρημένες νύχτες. Με δύο και τρία και τέσσερα ποτήρια τσίπουρο. Χωρίς ασφαλώς γλυκάνισο. Που έρχονται και με [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 18.02.17 ]

Παιδικές αταξίες

Θυμάμαι κάτι αλοιφές για το κρύωμα. Που μ’ άλειβε η μάνα μου όταν είχα λιγάκι βήχα ή ανέβαζα δέκατα. Και για ένα τέταρτο ένιωθα το [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 15.02.17 ]

Προσδοκώ

  Κυριακή πρωί στην εκκλησία ύστερα από πολλά χρόνια. Με όλους τους παρελθόντες αγνωστικισμούς στριμωγμένους μαζί του [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 11.02.17 ]

Σβουνιά

Είναι αλήθεια ότι βιάστηκε λιγάκι. Αλλά πατημένα τα ογδόντα πέντε η μάνα του. Δεν είχε πολλά ψωμιά ακόμη. Πήρε το πινέλο και έγραψε [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 08.02.17 ]

123Next >