Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Το κοινωνικό μου μυθιστόρημα

Ένα κοινωνικό μυθιστόρημα σκέφτομαι να γράψω. Για να ξανοιχτώ, επιτέλους, πέρα από τους περισπασμούς της ατομικής [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 21.11.17 ]

Τα λέγκο μου

Κάποια δικά μου Σαββατόβραδα τρώνε άσπρα πασατέμπο, μαλλί της γριάς και γλυκό βανίλια. Νωρίς το απόγευμα παίζουνε με τους [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 18.11.17 ]

Οι δικές μου λέξεις

Δεν θέλω τις λέξεις μου υπάκουες και υποταγμένες. Ημιτελείς νοήματος με ευνουχισμένες σημασίες. Σε καθωσπρέπει [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 10.11.17 ]

Αλυχτίσματα

Ο δικός μου ο κακός ο λύκος δεν ζούσε βαθιά στο δάσος, δεν ντυνότανε με γυναικεία ρούχα και δεν καταβρόχθιζε αθώες [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 09.11.17 ]

Ο Βασίλης ο Λιώμας

Ούτε που θυμάμαι πόσα ακριβώς ήπιαμε. Την επομένη πάντως ισχυριζόταν ότι είχε φτάσει τα δεκάξι σφηνάκια και αν πράγματι [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 06.11.17 ]

Το δικό μου το ’80

Κάτι καλοκαίρια του ’80 ακούνε ακόμη στο μυαλό μου RAINBOW, είναι ερωτευμένα με κορίτσια της πόλης και ονειρεύονται φθινόπωρα. Πού [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 02.11.17 ]

Χειραψία γνωριμίας...

Αγοράζω μικροσυσκευές, καταναλώνω αισθήματα και δαπανώ ιδέες. Διάγοντας τον βίο μου σχεδόν ευτυχής, μάλλον πλήρης και [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 31.10.17 ]

Για τις λέξεις που πληθαίνουν με την ποίηση...

 Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, ΛΙΓΟΣΤΕΥΟΥΝ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ, εκδ. Μελάνι, 2017 Ένα απλό βιβλιοσχόλιο. Απ’ αυτά που συνηθίζω τελευταία. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 27.10.17 ]

Αυτοπροσωπογραφίες

Ξαναγυρνάω πού και πού σε όσα κατά καιρούς έχω γράψει. Δημοσιευμένα και ανέκδοτα. Μυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα. Με την [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 23.10.17 ]

Τα σκιάχτρα των ερημόσπιτων

Θυμάμαι τις παλιές γριές. Καδρωμένες στα παράθυρα των σπιτιών. Σαν κρεμασμένοι νατουραλιστικοί πίνακες του 19ου αιώνα. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 20.10.17 ]

Η προσγείωση

της Φανής Α. Μικρή σαν ήτανε, δρομέας μεγάλων αποστάσεων ήθελε να γίνει ή χορεύτρια κλασικού μπαλέτου με διεθνή καριέρα. Και [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 16.10.17 ]

Το δικό του ποίημα

Τίποτες δεν ήταν όπως ήταν. Κι ούτε θα μπορούσε να είναι. Τουλάχιστον όπως το θυμόταν. Κοιταγμένο μέσα από τα νεανικά του μάτια. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 13.10.17 ]

Η μυρουδιά της μνήμης

Ακόμη αντηχεί στα αυτιά μου η απτάλικη φωνή του: Όλα τα παλιά αγοράζω, πλυντήρια, ψυγεία, σβάρνες και τραχτέρια. Απ’ όσους [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 12.10.17 ]

Η μνήμη του χώματος

Απ’ όσο θυμάμαι, ήρθαν με τη σειρά αθίγγανοι, Πολωνοί, Ρώσοι, παλιννοστούντες Πόντιοι και Αλβανοί. Δώδεκα με δεκατέσσερις [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 08.10.17 ]

Ο βιωμένος χρόνος της ανάγνωσης

Σύντομα και περιεκτικά, όπως ακριβώς ταιριάζει στην πρώτη αίσθηση της ανάγνωσης, που όσο πιο ανεπεξέργαστη είναι τόσο [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 03.10.17 ]

Να έρθει αμέσως

Ένα και μόνο τηλέφωνο υπήρχε σε όλο το χωριό. Όλη τη δεκαετία του ’70 μέχρι και τα μέσα του ’80. Άπαξ κι είχες κλήση, έβγαινε ραπόρτο. «Ο Χ. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 02.10.17 ]

Κάτι ακόμη

Αν θα δικαιούμουν ένα ακόμη αυτοαναφορικό σχόλιο, θα έλεγα: Αφήνοντας στην άκρη τα βαρύγδουπα και βερμπαλιστικά, [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 29.09.17 ]

Νυχτερινή μπάλα

Κάτι ιδρωμένα καλοκαίρια του ’70 παίζουνε ακόμη μπάλα στο μυαλό μου. Καταμεσήμερο στην αλάνα του σχολείου, στοίχημα [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 26.09.17 ]

Μοναχικές πορείες...

του Δημήτρη Χριστόπουλου Κάποιοι Νοέμβρηδες αντηχούν ακόμη στο μυαλό μου. Μουσική από Θεοδωράκη και Φαραντούρη, [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 21.09.17 ]

Ένας κατά συνθήκη θάνατος

Ψάχνω την αλήθεια των πραγμάτων έξω από τα λεκτικά σχήματα, τα κατά συνθήκη ψεύδη και τις βολικές παραδοχές της γλώσσας. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 19.09.17 ]

Προφορικές εξετάσεις...

της Ιωάννας Δ. Ήταν πάντως ωραίο κείνο το πρωινό του Ιούνη. Με τα χελιδόνια καθισμένα στα κάγκελα του πρώτου ορόφου. Για  να [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 13.09.17 ]

Κρεμάστρες

Έχω μπόλικα ακόμη σκοτάδια σε αναμονή. Σαν τα αφόρετα μαυρόρουχα της γιαγιάς. Που παραμένουν κρεμασμένα στην ντουλάπα. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 12.09.17 ]

Το καθήκον μου

Τις πιο υποβρύχιες νύχτες του χειμώνα φορώ στολή ναυαγοσώστη. Ανοίγω υπολογιστή,  περνώ τα χέρια μου στο πληκτρολόγιο [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 08.09.17 ]

The sound of silence

Μια η σιωπή, λογιών λογιών οι σιωπές της. Που απλώς σιγούν. Ή μουρμουρίζουν. Ή απορούν. Ή θρηνούν. Ή τιμωρούν. Ή μετανοούν. Ή βοούν.  Αλλά [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 06.09.17 ]

Του Νίκου Κ.

Εμένα οι φίλοι μου είναι αποδημητικά πουλιά που ξέμειναν στα καλώδια της ΔΕΗ, σκιές μεθυσμένες από αδιαδήλωτες πορείες. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 05.09.17 ]

Το ημερολόγιο

Αν μπορούσα να σβήσω κάποια μέρα του χρόνου από όλα τα επιτραπέζια ημερολόγια γραφείου, αφήνοντας στη θέση της μια λευκή [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 31.08.17 ]

Μαθήματα μουσικής...

Στα πολύ ντουζένια μου. Δεκαοχτώ, δεκαεννιά, είκοσι χρονών. Είχα το αυτοκίνητο του πατέρα μου. Δίπλωμα. Και πήγαινα όπου ήθελα. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 29.08.17 ]

Εγκιβωτισμοί

Θυμάμαι τον κυριακάτικο τρόμο που με κυρίευε μπρος στην επικείμενη Δευτέρα. Οχτάχρονο και εννιάχρονο παιδί. Αργά τη [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 25.08.17 ]

Η πιο έναστρη νύχτα της ζωής μου

Βράδυ του Ιούλη. Κοντεύουνε μεσάνυχτα. Έχω ξεμείνει στο χωράφι με τη μάνα μου. Τα μπεκ ποτίζουν. Δεν πρέπει να την αφήνω μόνη. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 23.08.17 ]

Η εξέλιξις των πραγμάτων

Χτισμένο στην κορφή ενός λόφου. Σπασμένα μάρμαρα, κομμάτια από κολώνες, θραύσματα από μετώπες στη βάση των τοίχων. Ό,τι έμεινε από [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 14.08.17 ]

12345Next >