Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Μοναχικές πορείες...

του Δημήτρη Χριστόπουλου Κάποιοι Νοέμβρηδες αντηχούν ακόμη στο μυαλό μου. Μουσική από Θεοδωράκη και Φαραντούρη, [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 21.09.17 ]

Ένας κατά συνθήκη θάνατος

Ψάχνω την αλήθεια των πραγμάτων έξω από τα λεκτικά σχήματα, τα κατά συνθήκη ψεύδη και τις βολικές παραδοχές της γλώσσας. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 19.09.17 ]

Προφορικές εξετάσεις...

της Ιωάννας Δ. Ήταν πάντως ωραίο κείνο το πρωινό του Ιούνη. Με τα χελιδόνια καθισμένα στα κάγκελα του πρώτου ορόφου. Για  να [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 13.09.17 ]

Κρεμάστρες

Έχω μπόλικα ακόμη σκοτάδια σε αναμονή. Σαν τα αφόρετα μαυρόρουχα της γιαγιάς. Που παραμένουν κρεμασμένα στην ντουλάπα. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 12.09.17 ]

Το καθήκον μου

Τις πιο υποβρύχιες νύχτες του χειμώνα φορώ στολή ναυαγοσώστη. Ανοίγω υπολογιστή,  περνώ τα χέρια μου στο πληκτρολόγιο [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 08.09.17 ]

The sound of silence

Μια η σιωπή, λογιών λογιών οι σιωπές της. Που απλώς σιγούν. Ή μουρμουρίζουν. Ή απορούν. Ή θρηνούν. Ή τιμωρούν. Ή μετανοούν. Ή βοούν.  Αλλά [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 06.09.17 ]

Του Νίκου Κ.

Εμένα οι φίλοι μου είναι αποδημητικά πουλιά που ξέμειναν στα καλώδια της ΔΕΗ, σκιές μεθυσμένες από αδιαδήλωτες πορείες. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 05.09.17 ]

Το ημερολόγιο

Αν μπορούσα να σβήσω κάποια μέρα του χρόνου από όλα τα επιτραπέζια ημερολόγια γραφείου, αφήνοντας στη θέση της μια λευκή [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 31.08.17 ]

Μαθήματα μουσικής...

Στα πολύ ντουζένια μου. Δεκαοχτώ, δεκαεννιά, είκοσι χρονών. Είχα το αυτοκίνητο του πατέρα μου. Δίπλωμα. Και πήγαινα όπου ήθελα. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 29.08.17 ]

Εγκιβωτισμοί

Θυμάμαι τον κυριακάτικο τρόμο που με κυρίευε μπρος στην επικείμενη Δευτέρα. Οχτάχρονο και εννιάχρονο παιδί. Αργά τη [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 25.08.17 ]

Η πιο έναστρη νύχτα της ζωής μου

Βράδυ του Ιούλη. Κοντεύουνε μεσάνυχτα. Έχω ξεμείνει στο χωράφι με τη μάνα μου. Τα μπεκ ποτίζουν. Δεν πρέπει να την αφήνω μόνη. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 23.08.17 ]

Η εξέλιξις των πραγμάτων

Χτισμένο στην κορφή ενός λόφου. Σπασμένα μάρμαρα, κομμάτια από κολώνες, θραύσματα από μετώπες στη βάση των τοίχων. Ό,τι έμεινε από [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 14.08.17 ]

Γραμμή ισορροπίας

Μέρες του ’76. Και του ’83. Ή του ’91. Που εμφανίζεστε στη σκέψη μου απρόσκλητες. Όπως ακριβώς τα μπλόκο της τροχαίας. Μπρος στους [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 11.08.17 ]

Το παιχνίδι

Όλο στο καφενείο τον θυμάμαι. Να παίζει Θανάση και μπιρίμπα, πρέφα και κουμκαν. Δυο πακέτα τσιγάρα και τέσσερις ελληνικοί [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 08.08.17 ]

Αυτοί, οι άλλοι

Δεν είχε πάρε δώσε με τους άλλους. Έτσι ήξερε από πάντα. Να κοιτάει τη δουλειά του. Ή στην προκειμένη τη μη δουλειά του. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 04.08.17 ]

Το ναρκοπέδιο των λέξεων

Διήνυσα μια ολόκληρη ζωή ανάμεσα σε λέξεις. Πολύκροτες, ηχηρές και ευήκοες. Σαν τα παλιά ναρκοπέδια του Έβρου. Με τις [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 31.07.17 ]

Κεραμιδάκια

Όταν ήμουνα παιδί, παίζαμε τα κεραμιδάκια, ως εξής: καθένας ήταν μονάχος, είχαμε μια πλαστική ή καλύτερα δερμάτινη μπάλα και σε [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 28.07.17 ]

Ο πήδος

                                                                                                                     της Κατερίνας Κι όμως η ζωή είναι ωραία. Πολύ [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 25.07.17 ]

Δημηγορίες

Βαστούσε από γενιά. Έτσι τουλάχιστον ισχυριζόταν. Στην άκρη όπως στεκότανε. Στητός. Και ρητόρευε. Για την [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 21.07.17 ]

Η ζωή είναι εδώ

Μέρα Τρίτη, λοιπόν. Και ας μη διαφέρει καθόλου από τη Δευτέρα. Κι ας είναι πανομοιότυπη με την Τετάρτη. Ή με την Πέμπτη. Ή με την [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 17.07.17 ]

Κόκκινο σαν αίμα

Δεν μπορεί παρά να την ξέρω. Ίσως κιόλας να τη φλέρταρα κάποτε. Σε κάποια ντίσκο ή σε κάποια καφετέρια ή στα ζαχαροπλαστεία της [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 13.07.17 ]

Παιδική χαρά

Τα άλλα δάση έχουν νεράιδες, ξωτικά και λάμιες μόνο στο δικό μας τριγυρνούν φαντάσματα. Τρέχει το αίμα από το στήθος τους, από το [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 11.07.17 ]

Τα πιο ωραία όνειρά του

Μια έμμονη ιδιοτροπία. Από πολύ πολύ μικρός. Όταν τον έβαζε η μάνα του να κοιμηθεί στο διπλανό κρεβάτι. Αφού προηγουμένως του [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 30.06.17 ]

Νυχτερινό κρυφτό

Από όλα τα παιχνίδια των παιδικών μου χρόνων, πολεμικά και βόλεϊ, μπάλα και αγαλματάκια, κορόιδο και μήλα, δηλώνω ακόμη και [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 26.06.17 ]

Αναμετρήσεις

Ο ένας μου παππούς ήταν στον Δημοκρατικό Στρατό κι ό άλλος στον Εθνικό Στρατό. Αγνοώ αν συναντήθηκαν στον Γράμμο ή στο Βίτσι ή [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 23.06.17 ]

Ο προστατευτικός φράχτης

Κάθομαι και παρατηρώ. Δυο σκύλοι, αρσενικοί. Ένας φράχτης ανάμεσά τους. Αποδώ το βασίλειο του ενός. Αποκεί το βασίλειο του [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 17.06.17 ]

Το μπαλκόνι

  Σταθμευμένο το αυτοκίνητο και περιμένω. Βγάζω τον φορητό, κάποιο διηγηματάκι για να γράψω. Στον πρώτο όροφο αυτή.  [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 14.06.17 ]

Αέρα...

      Ταιριάζω λέξεις, σε γραμμική ανάπτυξη. Πειθήνιες, καλόβολες και υποτακτικές. Λογοτεχνική, ευτυχώς, αδεία. Προς [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 10.06.17 ]

Σκοτωμένες μύγες

Θυμάμαι τη μάνα μου. Κάτι απογεύματα του Σεπτέμβρη. Δίχως τσάπα. Ή μάζεμα καπνού. Ή συλλογή βάμβακος και βιομηχανικής ντομάτας. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 08.06.17 ]

Άχνη

  Πασπαλίζαμε με ζάχαρη το ψωμί. Ένα ολόκληρο δάχτυλο. Μετά βρέχαμε τη ζάχαρη. Παίρναμε το ψωμί στο χέρι και τρέχαμε έξω. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 03.06.17 ]

1234Next >