Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Αναμετρήσεις

Ο ένας μου παππούς ήταν στον Δημοκρατικό Στρατό κι ό άλλος στον Εθνικό Στρατό. Αγνοώ αν συναντήθηκαν στον Γράμμο ή στο Βίτσι ή [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 23.06.17 ]

Ο προστατευτικός φράχτης

Κάθομαι και παρατηρώ. Δυο σκύλοι, αρσενικοί. Ένας φράχτης ανάμεσά τους. Αποδώ το βασίλειο του ενός. Αποκεί το βασίλειο του [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 17.06.17 ]

Το μπαλκόνι

  Σταθμευμένο το αυτοκίνητο και περιμένω. Βγάζω τον φορητό, κάποιο διηγηματάκι για να γράψω. Στον πρώτο όροφο αυτή.  [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 14.06.17 ]

Αέρα...

      Ταιριάζω λέξεις, σε γραμμική ανάπτυξη. Πειθήνιες, καλόβολες και υποτακτικές. Λογοτεχνική, ευτυχώς, αδεία. Προς [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 10.06.17 ]

Σκοτωμένες μύγες

Θυμάμαι τη μάνα μου. Κάτι απογεύματα του Σεπτέμβρη. Δίχως τσάπα. Ή μάζεμα καπνού. Ή συλλογή βάμβακος και βιομηχανικής ντομάτας. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 08.06.17 ]

Άχνη

  Πασπαλίζαμε με ζάχαρη το ψωμί. Ένα ολόκληρο δάχτυλο. Μετά βρέχαμε τη ζάχαρη. Παίρναμε το ψωμί στο χέρι και τρέχαμε έξω. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 03.06.17 ]

Υγρή νοσταλγία

  Οι πιο όμορφες νύχτες του καλοκαιριού ήτανε πάντοτε οι βροχερές. Όταν αντάριαζε από τα μπουμπουνητά ο τόπος. Και έκρυβα [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 29.05.17 ]

Οι εκδοχές του οίκτου

                                                                                                       Του Πέτρου Μ. Όπου κι αν πάω σέρνω πάντα μαζί μου μια [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 27.05.17 ]

«Μου χρωστάς ένα καλοκαίρι...»

Του Σπύρου, ξανά. «Μου χρωστάς ένα καλοκαίρι. Μην το ξεχνάς» του έγραφε. Αλλά πώς να το ξεχάσει; Κολλημένο στο μυαλό του το [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 21.05.17 ]

Ενοικιάζω καιρούς

Έχω κάτι διαθέσιμους χειμώνες σε προσφορά. Κάπου εκεί στα μέσα του Γενάρη. Ατέλειωτες νύχτες κάτω από παπλώματα. Όπου θάλλουν [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 19.05.17 ]

Εκρήξεις

Κάτι ανενεργά ηφαίστεια αναδεύουν τις νύχτες στο μυαλό μου. Μια Αίτνα, ένας Βεζούβιος, μια Θήρα γυρεύουν διαθέσιμες [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 16.05.17 ]

Αποστόλης, αβάπτιστος, γεννηθείς 20.3.63

Λέω για αυτές τις μινιατούρες. Με τα σπαράγματα των ιστοριών τους. Ένας σωρός χαλάσματα. Από ζωές που δεν έζησαν. Σκύβω κάθε [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 12.05.17 ]

Άδειοι δρόμοι

Του Νίκου Κ. Οι νύχτες μου έρχονται και φεύγουν. Σε ξενοδοχεία της Ομόνοιας και σε ιδιωτικές κλινικές των προαστίων. Κάτω [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 08.05.17 ]

Σουβενίρ

Το δικό μου το ’80 ξεκινά το ’81. Με μια πανδαισία από ολονύχτια κορναρίσματα. Για να τελειώσει νωρίς, το ’87. Στα χαλάσματα ενός [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 06.05.17 ]

Παραγγελιές

Μαζώνω τυχάρπαστες λέξεις. Δίχως κανέναν ταξικό ή γεωγραφικό ή πνευματικό περιορισμό. Από τα χαμίνια των δρόμων, τους [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 02.05.17 ]

Δουλτσινέα Ελένη

μνήμη Γιώργου Κουκά και των αυτών   Πόση ακριβώς διάρκεια έχουν πέντε λεπτά της ώρας; Είναι αλήθεια ότι το βασάνιζε πολύ, πάρα [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 29.04.17 ]

Η φωτό

Ευελπιστώ στην πιο αντιπροσωπευτική μου πόζα. Για να συμπεριλάβω εντός της τις υπαρξιακές μου ψευδαισθήσεις. Μαζί [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 25.04.17 ]

Το υπερήλικο ψαράκι της γυάλας

Αν θυμάσαι, επέστρεψα στο δυαράκι της Καισαριανής. Κι έμεινα εκεί για πάντα. Έζησα τη ζωούλα μου πάνω σε ένα φερφορζέ με τη [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 20.04.17 ]

Μόνο μην ξεχάσω να με ξυπνήσω

Μια σπίθα από το τζάκι. Που έπεσε πάνω στο χαλί. Και το χαλί λαμπάδιασε. Ξύλινο το πάτωμα. Άρπαξε αμέσως ο καναπές. Μαζί κι η [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 19.04.17 ]

Καμένο κούτσουρο

Τις πιο δύσκολες στιγμές της μέρας. Όταν η πίεση χτυπάει κόκκινο. Από το ένα και το άλλο και το τρίτο. Νιώθω μια ατέλειωτη [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 12.04.17 ]

Οι πασχαλιές του Πάσχα

Κάποια παιδικά Πάσχα ευωδιάζουν ακόμη στο μυαλό μου, αγιόκλημα, πασχαλιά και κορίτσια της πόλης. Με την ίδια αέναη [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 08.04.17 ]

Εμμονές

Είναι κάποιοι συγγραφείς που απλώς τους διαβάζεις. Με μικρότερη, μεγαλύτερη και ακόμη πιο μεγάλη ευχαρίστηση. Κάποιοι [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 04.04.17 ]

Του Κονικόβου η Στίβα, Δυτικά της ιστορίας

Ο τόπος μου έχει τρία πρόσφατα ονόματα και πάμπολλες ξεχασμένες ιστορίες. Αν ήτανε αλλιώς τα πολιτικά ή εθνικά πράγματα, [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 01.04.17 ]

Καλλιγραφίες

Από το λίγο που θυμάμαι, είχε ως εξής: Μια μάνα από χρυσάφι, μάλαμα και μέλι πασχίζει με τη βοήθεια της δικής της μάνας και χωρίς [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 29.03.17 ]

Πόσες;

Λέω για τις νύχτες του. Που μη έχοντας τι άλλο να κάνει, φυλλομετρούσε όλες τις προηγούμενες νύχτες της ζωής του στις [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 24.03.17 ]

Εθνική αγωγή

Η χειρότερή του μέρα στο σχολείο ήταν στους βαθμούς. Όχι για το 6 της Ιστορίας ή το 7 της Ανάγνωσης και των Θρησκευτικών αλλά [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 22.03.17 ]

Επιλογή επαγγέλματος

Πολύ τον παίδευαν μαμάδες και παππούδες και λοιποί συγγενείς. Τη μια αεροπόρος, την άλλη αστυνομικός, την τρίτη [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 18.03.17 ]

Τα ροζ ποδηλατάκια

Οι πιο παιδικοί μου έρωτες εποχούνται ακόμη στη φαντασία μου. Καβάλα σε ροζ ποδηλατάκια με την καλαθούνα για τα ψώνια [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 15.03.17 ]

Το γεωμετρικό μου αξίωμα

Κάπως έτσι αντιλαμβάνομαι τον κύκλο. Ότι ξεκινάει από ένα σημείο. Κάνει τον κύκλο του και ξαναγυρνά στο ίδιο ακριβώς σημείο. Το [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 11.03.17 ]

Ο τέτοιος

Είναι κάποιες τετριμμένες λέξεις. Που λέγονται σαν να μη λέγονται. Καταργημένες από το περιεχόμενό τους. Ακόμη και από το [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 08.03.17 ]

1234Next >