Δημήτρης Χριστόπουλος

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Δεν μένει εδώ κανείς

Ο πατέρας έπινε ούζα και κονιάκ στου Γκίκα τον καφενέ. Κάθε βράδυ ανελλιπώς. Ξημερώματα ερχόταν σπίτι. Έξι μήνες μετά, ένα πρωινό, [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 19.11.17 ]

Περιμένοντας τους στίχους να εξεγερθούν ξανά...

Άλλοι άγαλμα σε λέγανε. Κάποια σε είπε κατευθείαν γυναίκα και με λέξεις μνημείωσε τη μορφή σου, δεκαοχτάχρονο κορίτσι τότε. [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 11.11.17 ]

Κανένας καθαρός

(συνέντευξη)   Στο σφαγείο πουλάνε ακόμα μπαλτάδες. Γκογκγκογκ! Θα τα γράψεις όλα! Ακούς;   Με λένε Άλεν. Γεννήθηκα στη Βοσνία. [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 08.11.17 ]

Μια γοργόνα στη Θεσσαλία

Της έλεγαν για το βουνό των θεών. Όποιος το κατοικεί ημίθεος είναι. Κι αν είναι γυναίκα, σχεδόν θεά. Κι αυτή, που δεν είχε [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 02.11.17 ]

Λέξεις συλλέγω

Τις πιο άνεργες μέρες μου στα σούπερ μάρκετ τριγυρνώ. Λέξεις σε τιμή ευκαιρίας συλλέγω και μια νέα γραμματική επινοώ, [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 25.10.17 ]

Τώρα σε θέλω

Απόψε που το φεγγάρι σφαγμένο από το τσιγκέλι κρέμεται. Έρημος στους έρημους δρόμους τριγυρνώ. Βρέχει. Ένα πρόσωπο σφαδάζει [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 20.10.17 ]

Το φιλοδώρημα

Καλή αντάμωση, του είπε ο Αντρέας από την άλλη άκρη της γραμμής. Ο μεγάλος του αδελφός. Μιλούσαν κάθε μέρα. Ήταν ο μόνος στον οποίον [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 13.10.17 ]

Venceremos

    Μ’ αρέσει να πηγαίνω στο γήπεδο με τον αδελφό μου. Τον προηγούμενο μήνα έκλεισε τα είκοσι τρία και τα δύο τελευταία [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 06.10.17 ]

Χειμών δριμύς επέρχεται..

  Πατέρα, μη φοβάσαι. Όλα καλά θα πάνε. Είμαι εντελώς χαμένος, μα είμαι καλά. Με τα στραβά και τ’ ανάποδά μου. Καλά θα πάμε, δεν μπορεί, [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 01.10.17 ]

Αγρυπνίες

Όταν οι άλλοι κοιμούνται, εγώ αγρυπνώ και νεκρούς ανασταίνω. Τότε, στο πιο βαθύ σκοτάδι, έρχονται και με βρίσκουν δυο [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 29.09.17 ]

Σαν την Αμέλια Έρχαρτ

Η κίνηση στον δρόμο πυκνώνει. Πίνει από μια κούπα ζεστό καφέ και πιπιλίζει με ικανοποίηση τη ρόγα του δαχτύλου της. Από νωρίς [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 23.09.17 ]

Το ροτβάιλερ

 Κάθεται κατάχαμα στο υγρό τσιμέντο λουσμένος ιδρώτα. Αφρούς στάζει το στόμα του. Ένα λυσσασμένο αγρίμι κλεισμένο σε [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 18.09.17 ]

Ο σοφέρ

Κάθε μέρα, εδώ και σαράντα χρόνια, την ίδια διαδρομή ακολουθούσε για να πάει στη δουλειά του. Όταν, μάλιστα, προβιβάστηκε στην [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 15.09.17 ]

Μια μικρή φωτιά για φίλους ξεχασμένους

 Βρεθήκαμε ξανά, αφεντικό. Είσαι μόνος. Πώς μπορείς στη σιδερένια μοναξιά σου; Πού πήγαν τόσοι Αμάδηδες; Τρέχεις στις [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 10.09.17 ]

Μαύρο δάκρυ

Black tears One will fall for every good year Rolling down my face Inside I'm dying Outside I'm crying black tears   Στα δώδεκα η κόρη μου αποφάσισε να αποχαιρετήσει τις κούκλες της. Ολόκληρες οικογένειες μετοίκησαν στην αποθήκη. [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 07.09.17 ]

Βάλε να πιούμε

Οι πρώτες μέρες, λένε, είναι κι οι πιο δύσκολες. Αγριεύεσαι σαν μπαίνεις στο μπάνιο. Ταράζεσαι όταν ανοίγεις την αποθήκη με [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 02.09.17 ]

Ο δικός μου νεκρός

Κάθε χειμώνα έναν νεκρό κυοφορώ εντός μου και κάθε καλοκαίρι ο ίδιος νεκρός γεννιέται. Στα καφενεία κάθεται ολημερίς ο [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 30.08.17 ]

Ο Φαταούλας

Όταν ήμουνα μικρός είχα έναν κουμπαρά, τον Φαταούλα. Μία πλαστική συσκευή σε σχήμα μήλου. Στο εξωτερικό της είχε ένα κουμπί πάνω [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 24.08.17 ]

Στα καμένα

Είναι τελικά δύσκολο άθλημα να διδάσκεις «Νεοελληνική Γλώσσα». Έχει όμως και τα καλά του. Αποφασίζεις, για πολλοστή φορά, να [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 21.08.17 ]

Άγιοι δίχως φωτοστέφανο

  Ο Ναυτικός -φωλιασμένος στην αγκαλιά ενός γυμνού βράχου που πιάνει κουβέντα με τα κύματα- είναι ο μοναδικός καφενές στο [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 09.08.17 ]

Αενάως ταξιδεύοντας

Κνησμός. Στην πλάτη και στα χέρια. Πιθανόν από αόρατο νυχτερινό εισβολέα. Στο Δέλτα του Νείλου ολόκληρη αποικία από [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 29.07.17 ]

Στον παλιατζή…

Μνήμη Νικήτα Παρίση    Αν δεν κάτσεις φρόνιμα, θα σε δώσω στον παλιατζή. Στον παλιατζή θα σε δώσω. Να μάθεις να με ακούς. Να [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 24.07.17 ]

Ο δυο δραχμές

Ο δεν τρώμε με άπλυτα τα χέρια, ο δεν παίρνουμε τίποτα από τα γυμνά χέρια των άλλων, η δεν χαϊδεύουμε πολύ το παιδί μήπως [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 22.07.17 ]

Ψάχνοντας στο τίποτα να βρει το κάτι*

  Η πολυκατοικία των σαράντα διαμερισμάτων εδώ και μισό αιώνα έναν μονάχα διαχειριστή γνώρισε, τον κύριο Νίκανδρο. Ισόβιο [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 15.07.17 ]

Η χορωδία του βυθού

  Άλλαξε τα κουφώματα του σπιτιού. Έβαλε απ’ τα καινούργια με τα διπλά τζάμια και την απόλυτη στεγανότητα. Δεν έγινε [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 10.07.17 ]

Τροχονόμος τ’ ουρανού

   Πέρυσι τον χειμώνα γνώρισα μια κοπέλα. Από τότε κάθε μέρα την συναντώ στη διαδρομή για το γραφείο. Στην αρχή σημασία δεν [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 05.07.17 ]

Γιάντες

  Είδα τη Νίκη πάλι σε όνειρο. Είναι που φταίνε οι απουσίες που πληθαίνουν τελευταία. Είναι που ο κόσμος περνάει πλάι μου [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 28.06.17 ]

Μαραγκός σημαίνει παππούς[1]

  Απόψε θα επινοήσεις τον παππού σου. Με κυματιστά λευκά μαλλιά σαν του Jimmy Page. Σκυμμένος πάνω στον πάγκο με τα όλα του τα πουσάτια. [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 24.06.17 ]

Survivor

  Ο Μιχάλης ξύπνησε μούσκεμα και ζάρωσε πίσω από την πλάτη της Μαρίας. Ένα κουβάρι -ένα κουβάρι κι ο εφιάλτης που επανέρχεται [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 19.06.17 ]

Τη γενιά μας τη λένε ΔΕΝτροπή

  Τις προάλλες κάπου διάβασα πως είμαστε, λέει, η γενιά των άνεργων αντρών, των ντροπιασμένων αντρών, που δεν τολμούν να [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 12.06.17 ]

12Next >