Χάθηκε η ευαισθησία

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Ελλάδα / 08.01.17 ]

Είναι ένα παιδί. Ένα εξάχρονο παιδί, διάολε, που αντιμετωπίζει ό,τι αντιμετωπίζει, επειδή έχει πατέρα τον Μαζιώτη και μητέρα τη Ρούπα. Ως εάν οι κατιόντες θα πρέπει να πληρώνουν για τις… «αμαρτίες» των γονιών τους. Σ’ αυτή την προδήλως «δεξιά» αντίληψη, οι αντιδράσεις που προκλήθηκαν στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος ήταν ποικίλες και έχει ενδιαφέρον η εξέτασή τους.

Κάποιων, λοιπόν, η αντίδραση είχε φασίζοντα χαρακτηριστικά, άλλοι παρέμειναν πιστοί με δογματική πίστη στο χρόνο και την ουσία των νόμων, παρότι αυτοί εκφράζουν έναν συσχετισμό δυνάμεων υπέρ των «επάνω», άλλοι –κήνσορες και θεματοφύλακες των κομματικών αρχών- κατακεραύνωσαν τους «συντρόφους», τους «εντός» της κομματικής Μονής, που κατά τη γνώμη τους παραβήκαν τον καταστατικό της χάρτη και τόλμησαν να ασκήσουν κριτική μέσω των «κοινωνικών δικτύων» και όχι στον περίκλειστο χώρο των «οργάνων»!

Κι ύστερα ψέματα, ψέματα, ψέματα. Ψέματα ακόμα και στον ίδιο τους τον εαυτό. «Το παιδί –λέει- δεν γνώριζε τη γιαγιά και τη θεία και δεν ήθελε να πάει σ’ αυτές»! Αντίθετα, ως τεκμαίρεται από τα λεγόμενά τους, το παιδάκι ήθελε να μείνει στο ευχάριστο και στοργικό περιβάλλον των εισαγγελέων και των μασκοφόρων φρουρών του! Όμως η αλήθεια είναι άλλη. Το παιδί «Τους συγγενείς της μητέρας του τους γνωρίζει γιατί έχει ζήσει μαζί τους και το 2010-11, τότε και που οι δύο γονείς του ήταν στην φυλακή.», αναφέρει σε σημείωμά του ο φυλακισμένος πατέρας. Βέβαια, τότε ήταν ενός έτους. Αλλά γιατί, τότε, το οικογενειακό περιβάλλον ήταν κατάλληλο, ενώ τώρα πάλι «Έπρεπε να εξεταστεί η καταλληλότητα του…(σ.σ. της γιαγιάς και της θείας)». Προέκυψε κάποια σοβαρή αλλαγή την οποία δεν γνωρίζουν οι γονείς αλλά την γνωρίζουν οι αρχές; Και καταλληλότητα, άραγε, ως προς τι; Ως προς τις ιδέες, ως προς τα φρονήματα, ή ως προς την συναισθηματική και ψυχική τους ισορροπία; Τόση ευαισθησία, πια; Ή μήπως η κυβέρνηση σκέφτεται να «περάσει» όλες τις γιαγιάδες που φυλάνε τα παιδιά των παιδιών τους από επιστημονική επιτροπή προκειμένου να διερευνήσει την καταλληλότητά τους;

Πολύ φοβάμαι ότι βρισκόμαστε κοντά σ’ αυτό που περιέγραφε ο Όργουελ στη Φάρμα των Ζώων και μάλιστα με «αριστερό πρόσημο». Αλλά και το άλλο: «Ούτε ο Τσίπρας –λέει ο Κοντονής στον Γλέζο- δεν θα μπορούσε να δει το παιδί». Γιατί τάχα, κύριε; Το παιδί βρίσκεται στην απομόνωση; Και μετά, εκείνη η φοβερή καχυποψία με βαρύ άρωμα συνομωσιολογίας: «Γιατί –λέει- το παιδί είχε στην τσέπη του 1500 ευρώ»; Αν αληθεύει αυτό, πως το ξέρετε; Ψάξατε το παιδί; Το ανακρίνατε;

 Τα ερωτήματα πολλά και πέραν του γεγονότος καθεαυτού, δηλαδή της απάνθρωπης στάσης απέναντι σ’ ένα παιδί, έχει ενδιαφέρον να δει κανείς τη μετάλλαξη των «αριστερών» υπό την επιρροή της εξουσίας. Βέβαια, κάποιοι «έφυγαν» νωρίς και έχουν διατηρήσει την ευαισθησία τους. Κάποιοι άλλοι εμ-μένουν ακόμη «εντός» και αντιστέκονται, σωματοποιώντας την εσωτερική σύγκρουση. Αλλά καθώς προσπαθούν να κρατήσουν την ψυχή τους, τα στημόνια σπάνε, η ισορροπία χάνεται, μαζί με αυτή των κυττάρων, τα οποία μεταλλάσσονται σε νεοπλασία. Νέα πολιτική στάση, λοιπόν, ή νεοπλασία. «Δεξιά» ή καρκίνος. Θάνατος πολιτικός στη μια περίπτωση, οντολογικός στη δεύτερη. Θάνατος μες στους θανάτους…  

Και λέω... «Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
ένας πέθαινε από αηδία...
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους, 
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία»