Το σύμβολο

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / Κόσμος / 28.12.17 ]

Εικάζω ότι δεν ήθελε να γίνει σύμβολο. Ούτε καν αγωνίστρια. Πολύ δε περισσότερο κρατούμενη του ισραηλινού στρατού. Είμαι δε βέβαιος ότι ένα σπίτι μόνο ονειρευόταν. Βραδινές εξόδους στα γειτονικά μπαρ. Πολύ πιθανώς και ένα αγόρι. Εννοώ, ανθρώπινα πράγματα. Απολύτως κατανοητά. Ό,τι ταιριάζει στα δεκάξι της μόνο χρόνια. Και στο ολοζώντανο πρόσωπό της. Με τα ξανθά μαλλάκια. Την ίσια κορμοστασιά. Και τα όμορφα ματάκια της. Να απορούν. Να θυμώνουν. Να ονειρεύονται. Αλλά να, που έστω και ερήμην της. Ξεπερνά τον εαυτό της. Γίνεται κάτι άλλο από αυτό που είναι. Για να πυκνώσει στα δεμένα της χεράκια και στο μωλωπισμένο πρόσωπό της την εικόνα ενός λαού, κοντά εβδομήντα χρόνια τώρα. Μα ποιος, ποιος, ποιος τη ρώτησε αυτήνα. Αν θέλει, πράγματι, να γίνει σύμβολο της βαρβαρότητάς τους;