Ο άγγελος...

[ Μαργαρίτα Μανώλη / Ελλάδα / 12.02.18 ]

Χάθηκε ένα κορίτσι, είπαν στις ειδήσεις λες να μιλούν για κείνη, μπα όχι, ποιος θα την αναζητήσει εξάλλου, λουφάζει στο κρύο πάρκο, ούτε που θυμάται πώς κατάφερε να ξεφύγει, από το μουχλιασμένο υπόγειο, την τσιγαρίλα, τη βαριά οσμή ξαναμμένου αρσενικού, οι πελάτες την ήθελαν μικρή, φυσική ξανθιά κι όμορφη, έτσι την πρόσφεραν οι «σωτήρες» της, ήρθαν στο χωριό της, άνθρωποι σοβαροί φαίνονταν, είσαι όμορφη, της είπαν, θα γίνεις μοντέλο, θα μπεις σε εξώφυλλα…

Έχεις ένα φύλακα άγγελο, της έλεγε η γιαγιά της όταν ήταν μικρή, ένα ξανθό άγγελο σαν και σένα, που σε προστατεύει, πήγαινε μαζί τους.  Πού ήταν ο φύλακας άγγελος, όταν της πήραν  ρούχα και διαβατήριο και τη φυλάκισαν σ’ ένα δωμάτιο, να δέχεται «κυρίους», πού ήταν ο άγγελος, όταν εκείνη πέθαινε λίγο λίγο κάθε φορά μέσα της, πού ήταν ο φύλακάς της;

Κρυώνει πολύ, τα κουρέλια που φορά δεν τη ζεσταίνουν, κουλουριάζεται κι άλλο σαν έμβρυο, γίνεται μικρή, σχεδόν αόρατη.Το  χλομό δέρμα της αιχμαλωτίζει ένα μέρος του φεγγαρόφωτου, νιώθει τη ζεστασιά να εγκαταλείπει το σώμα της και την  ψυχή της να αργοφεύγει. Κουλουριάζεται στο σκοτάδι και περιμένει το θάνατο να την καληνυχτίσει μ’ ένα έσχατο φιλί. Το πρωί, στο παγωμένο της κορμί, τα μαλλιά της λαμποκοπούσαν σα φωτοστέφανο.