Ματωμένο χαμόγελο...

[ Ειρήνη Παραδεισανού / Ελλάδα / 19.04.17 ]

Μεσημεράκι, καθόμαστε με την αγαπημένη μου φίλη Κ. σ' ένα καφέ στη Χάνδακος, έχουμε να τα πούμε μέρες, μιλάμε για όλα, νιώθω πως όλα είναι φωτεινά και όμορφα, πως η ζωή δεν έχει χώρο για πόνο. Έχουμε μόλις περάσει από το βιβλιοπωλείο του Αλέξανδρου Στεφανίδη, του πιο φωτεινού βιβλιοπώλη που έχω γνωρίσει. Κρατώ στα χέρια μου τρία βιβλία καινούρια για την ποίηση και ανυπομονώ να τα ανοίξω μόλις φτάσω στο σπίτι.

Πρέπει να είναι εκεί γύρω στη μία το μεσημέρι. Ετοιμαζόμαστε να φύγουμε. Περνάνε ταυτόχρονα μια αγαπημένη μου μαθήτρια από τα παλιά, φοιτήτρια ψυχολογίας τώρα, χαίρομαι τόσο που τη βλέπω και σταματούν δυο κοπέλες μπροστά μου.
" Είμαστε φίλες στο fb." μου λέει η μία με ένα φωτεινό χαμόγελο και δυο γλυκά μάτια. "Είμαι η Σωτηρία Κρητικοπούλου". Τη θυμάμαι που είχε ανεβάσει την παρείσακτη το ποίημά μου από τη Ρητορική ένδεια. Χαίρομαι τόσο που της σφίγγω το χέρι. Έχει καταγωγή κι αυτή από το Ηράκλειο, μου λέει, και ο ήλιος είναι τόσο ζεστός όσο τα χαμογελαστά μάτια της.

Κι εκείνη τη στιγμή χτυπάει το τηλέφωνο της φίλης μου. Η μητέρα της κλαίει " Σκοτώθηκε ο ξάδερφός σου", της λέει "Έπεσε το ελικόπτερο" και από τη μια στιγμή στην άλλη όλα σκοτεινιάζουν.

Και σκέφτομαι πως αυτό και μόνο είναι η ζωή, μια ανεμοδούρα και μια ζάλη, ένας στρόβιλος από τυχαία συμβάντα που αν είσαι τυχερός να τα κρατήσεις για λίγο στη χούφτα, μπορεί και να τα νιώσεις, μπορεί και να αισθανθείς στο δέρμα σου τη δροσιά του ανέμου να σου ψιθυρίζει πως είναι όλα ένα ψέμα τόσο γλυκό που δε γίνεται να μην σε αποκοιμίσει, αρκεί να αφεθείς, αρκεί να γραπώσεις στα δόντια σου το χαμόγελο και να το κρατήσεις μέχρι τα χείλια σου να ματώσουν, γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος να ζήσεις τη ζωή σου πέρα από αυτό το γαμημένο χαμόγελο. Ακόμη κι αν όλα γύρω σου παίρνουν την όψη του θανάτου.

Πηγή: fb