Μαραντόνα και Μινωτής, Κινγκ και Καζαντζάκης

[ Φοίβος Γκικόπουλος / Ελλάδα / 14.03.17 ]

        Οι καθηγητές και οι ταχυδακτυλουργοί διάφορων σχολών δημιουργικής γραφής, συγγραφείς και οι ίδιοι, που λένε ότι περιορίζονται στο να διδάξουν μόνο μια «τεχνική» (φυσικά τη δική τους, με τις προσωπικές τους προοπτικές), υπήρξαν ικανοί να εφαρμόσουν αυτή την τεχνική, τουλάχιστον στον εαυτό τους; Παρήγαγαν ποτέ, αυτοί και οι μαθητές τους, ένα κάπως αξιοπρεπές έργο;

        Φυσικά δεν μαθαίνεις τα κόλπα του Μαραντόνα ακολουθώντας μαθήματα ποδοσφαίρου, ούτε φτάνεις την τέχνη του Μινωτή πηγαίνοντας σε μια σχολή θεάτρου ή σε δημόσιες απαγγελίες ποίησης, δεν γίνεσαι Καζαντζάκης συχνάζοντας στα μαθήματα δημιουργικής γραφής.

        «Δεν έχετε ανάγκη» γράφει ο Στίβεν Κινγκ στo Περί της συγγραφής «από μαθήματα ή σεμινάρια γραφής. Μαθαίνεις κυρίως διαβάζοντας πολύ και γράφοντας πολύ και τα πιο πολύτιμα μαθήματα είναι εκείνα που κάνουμε μόνοι μας».

        «Το να γράφεις είναι κάτι που δεν ξέρεις πως γίνεται. Κάθεσαι και είναι κάτι που μπορεί να γίνει και να μην γίνει. Τότε πως είναι δυνατόν να διδάξεις τη συγγραφή;» λέει ο Μπουκόφσκι σε ένα βιβλίο-συνέντευξη στην Φερνάντα Πιβάνο. «Εκείνο που με νοιάζει είναι να ξύνω τη μασχάλη μου, απορρίπτοντας τον μύθο μιας αμερικάνικης παράδοσης του «επαγγελματία» συγγραφέα και ακόμη το παραμύθι της επιφοίτησης του αγίου πνεύματος».

        «Με συγχωρείς, Χανκ, ποια είναι η συμβουλή που θα έδινες σε έναν νέο συγγραφέα»;

        «Θα τον συμβούλευα να μεθάει, να πηδάει και να καπνίζει».

«Και στους πιο ηλικιωμένους»;

«Αν είναι ακόμη ζωντανοί, δεν έχουν ανάγκη από συμβουλές» (Μουσική για ζεστά όργανα).

 

*O Φοίβος Γκικόπουλος είναι ομότιμος καθηγητής του ΑΠΘ