Κράτησε την ψυχή...

[ Μαργαρίτα Μανώλη / Ελλάδα / 14.04.18 ]

Το εξοχικό διώροφο. Έξι στρέμματα και πισίνα. Ο πατέρας πεθαμένος από χρόνια. Κουμάντο η μάνα. Έναν όροφο για την κόρη, έναν για το γιο.  Στο μιλητό, χωρίς συμβόλαια. Η κόρη παντρεμένη, με  έναν  «παρακατιανό», σύμφωνα με τη μάνα, ο γιος εργένης. Στο μνημόσυνο της μάνας ανοίχτηκε η διαθήκη. Όλα στο γιο, τίποτα στην κόρη. Το κράτησε καλά το μυστικό η μάνα. Μόνο που τέτοια μυστικά είναι δηλητήριο, είναι τοίχοι. Χωρίζουν τους ανθρώπους.

 Η κόρη το αποδέχτηκε βουβά, καρτερικά. Κι ο «παρακατιανός»; Ο θυμός του ήταν σαν ρύπος. Κυκλοφορούσε στο αίμα του. Μόλυνε τον οργανισμό του. Τον νιώθει στην καρδιά,  στα χέρια, στα πόδια. Ξέσπαγε σε πράγματα. Γεμάτος από ένα άγριο  συναίσθημα. ‘Ενα κράμα μνησικακίας, οργής κι εκδικητικότητας. Που τον σπρώχνει να κάνει κάτι φρικτό. Να μηχανεύεται τρόπους καταστροφής. Να βουλιάζει σ' ένα εχθρικό σύμπαν.

Μέρες ολόκληρες τριγυρνά στο εξοχικό. Μ' ένα τσιγάρο στο χέρι. Ο καπνός  έχει τη γεύση του κακού. Bλέπει με τη φαντασία του τα πάντα στις φλόγες. Στάχτη κι αποκαΐδια. Οι απελπισμένοι άνθρωποι κάνουν πράξεις απελπισίας. Σβήνει το τσιγάρο. Το μίσος του σφυρίζει σαν φίδι, κουλουριάζεται παγερά στην καρδιά του. Αυτό το μίσος που τον έκανε να νιώθει ρυπαρός, μηδαμινός. Με κάποιον ανεξιχνίαστο τρόπο κατάφερε να συρθεί έξω από τον άγριο λάκκο του. Ξαλάφρωσε.

Χάρισμα το εξοχικό. Είχε κρατήσει την ψυχή του. Ο δρόμος για το σπίτι θα ήταν μακρύς.