Κανείς δεν είναι τοτέμ

[ Κώστας Καναβούρης / Πολιτική / 04.02.18 ]

                          Προστατέψτε μας από τον Μίκη!

 Επιτέλους! Αν ο ίδιος δεν μπορεί να προστατευτεί από τον εαυτό του, από τον απίστευτα αρτηριοσκληρωτικό και απίστευτα γιγαντιαίο ναρκισσισμό του, αν οι άνθρωποι του περιβάλλοντός του, όχι μόνο δεν μπορούν ή δεν θέλουν να τον περιβάλλουν με γαλήνη, αλλά μοιάζει να τον εξωθούν –χωρίς να λογαριάζουν το κόστος στο απόθεμα ηλικίας και υγείας του– σε μια παντί τρόπω παρεμβατικότητα που θα τον φέρει (ή μάλλον θα τον εκτινάξει) στην κορυφή της επικαιρότητας, είναι πια απαραίτητο να βρεθεί κάποιος τρόπος ώστε να προστατευτούμε από τον Μίκη.

Ως εδώ. Αυτό που έγινε στο συλλαλητήριο για τη Μακεδονία είναι ακραίο και επικίνδυνο. Αυτό το ακατανόητο συμπίλημα μιας παραληρηματικής ομιλίας όπου όλα μπερδεύονται και υπάρχουν μέσα σε έναν ασπόνδυλο φαιό πατριωτισμό, πρέπει να απαντηθεί. Κανείς δεν είναι τοτέμ. Η Δημοκρατία είναι πολίτευμα, όχι μυστικιστική σέχτα. Έχει πολίτες και θεσμικά όργανα, όχι ιεροφάντες και μυημένους. Περιέχει ιεραρχήσεις και προτεραιότητες, όχι όλα όσα έγιναν πολτός μέσα στο μυαλό του Μίκη.

Όλα ίσωμα. Από την μια ο «αριστερόστροφος φασισμός της κυβέρνησης», από την άλλη, σύμπαντες οι «καλοί έλληνες». Γιατί για τον Μίκη στη δημοκρατία όλοι οι καλοί χωράνε, αρκεί να είναι πατριώτες. Όλοι είναι αδέλφια (του). «Φασίστες, ρατσιστές, τρομοκράτες, τραμπούκοι». Ε όχι! Ως εδώ. Προστατέψτε μας από το Μίκη. Προστατέψτε μας από το να βλέπουμε τα άγια των αγίων του ελληνικού λαού, να ρίχνονται στα σκυλιά. Κανένας δεν έχει αυτό το δικαίωμα. Ούτε ο Μίκης. Προπαντός ούτε ο Μίκης. Γιατί δεν είναι δικά του. Ούτε καν η μουσική του, που εξύμνησε αυτά τα ιερά κειμήλια των αγώνων. Γιατί μέσα σ’ αυτά υπάρχει όλος ο ελληνικός λαός που τον συνεπήρε. Είναι και περιουσία του λαού, όχι ως περιστασιακού χρήστη αλλά ως κατόχου. Είναι τα σημαιοφόρα τραγούδια που εκτέθηκαν και κέρδισαν αγώνες, όχι για να τα σκυλεύουν εκείνοι που λοιδόρησαν, ποδοπάτησαν και αιματοκύλησαν αυτούς τους αγώνες.

Προστατέψτε μας από τον Μίκη. Ένα μόνο παράδειγμα: είναι αβάστακτο να ακούς το «σώπα όπου να ναι θα σημάνουν οι καμπάνες» σε ένα τέτοιο συλλαλητήριο, όπου τον τόνο δίνουν η καθυστέρηση, ο πολιτικός πρωτογονισμός, τα φαιά τύμπανα του ρεβανσισμού. Είναι αβάσταχτο να ακούς το «κάτω από το χώμα μεσ’ τα σταυρωμένα χέρια τους κρατάνε της καμπάνας το σκοινί», που ακούστηκε στο Πολυτεχνείο, να το λυμαίνονται εκείνοι που στείλανε τα πιο ωραία παιδιά μας «κάτω απ’ το χώμα». Είναι αβάσταχτο να το ακούνε οι φονιάδες του Παύλου Φύσσα (φυσικοί και ηθικοί) και η μάνα του παλληκαριού.

Προστατέψτε μας από τον Μίκη. Προστατέψτε τη μνήμη του Γιάννη Ρίτσου. Ούτε κι εγώ ξέρω τι θα πάθαινε αν μπορούσε ν’ ακούσει τη «Ρωμιοσύνη» του, να την σκυλεύουν οι εχθροί της Ιστορίας. Και της ιστορίας του. Οι «καλοί Έλληνες» του Μίκη. Αυτό, ούτε ο Θεός ο ίδιος δεν δικαιούται να το κάνει.

Σταματώ εδώ, όσο μπορώ ακόμα να τιθασεύσω την οργή, την λύπη και την αγανάκτησή μου από την βία την οποία έχω υποστεί από τον Μίκη. Και άλλος τρόπος προστασίας από την βία και τον ανασκολοπισμό της πραγματικότητας και της ιστορίας δεν υπάρχει, παρά έτσι όπως τον διατύπωσε ο Γιώργος Χ. Παπασωτηρίου στο κείμενό του εδώ στο Arti news: «πέρα απ’ αυτό και με αφορμή αυτό, η αριστερά ας δει επιτέλους τα δικά της λάθη, την έλλειψη οράματος και τον ναρκισσισμό των μικρών διαφορών της».

Προσυπογράφω.