Η φρίκη της Αφρίν

[ Γιάννα Κουκά / Κόσμος / 01.02.18 ]

Στέκεται εκεί. Μόνο του. Σε μια καρέκλα καθισμένο. Με τα μάτια καλυμμένα. Μη και φανούν τα δάκρυα. Τους συγγενείς του περιμένει. Μόνο του εκεί, στην καρέκλα καθισμένο, τους περιμένει. Η σειρά τους ήρθε. Την Αφρίν χτύπησαν ξανά. Κι είναι τώρα δα, που ήρθε η σειρά τους. Αυτοί να χτυπηθούν. Κι εκείνο το μικρό, το μόνο του στην καρέκλα, έμεινε εκεί.

Άνθρωποι με άσπρες ρόμπες το προσπερνούν και φορεία πάνε κι έρχονται. Που και που τα ουρλιαχτά ακούγονται. Κι εκείνο το μικρό στην καρέκλα καθισμένο κλείνει σφιχτά τα μάτια. Έτσι έρημο και μόνο. Μακριά απ' όλους. Απ' όλους μακριά. Μα θαρρώ πως τ' άκουσα. Τους λυγμούς του άκουσα.

Κι όταν το κατάλαβε, μου άνοιξε τα μάτια να το δω. Με κοίταξε. Έτσι μόνο κι έρημο με τους λυγμούς του, με κοίταξε. Από τότε πάντα με κοιτάει. Από τότε πάντα το ακούω.