Η κυβέρνηση, ο Σόιμπλε και ο παράδρομος

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Ελλάδα / 13.03.17 ]

Ο Σόιμπλε έλεγε από τον Ιανουάριο πως η «αξιολόγηση» του ελληνικού προγράμματος «θα κλείσει τον Ιούνιο», αλλά η κυβέρνηση επέμενε (αρχές Φεβρουαρίου) πως η «αξιολόγηση» είναι επί θύραις και ότι ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών είναι «απομονωμένος»! Στη συνέχεια, όταν διαψεύσθηκε η εκτίμηση αυτή, κατέληξε πως για όλα φταίει το «κακό» ΔΝΤ. Μα, δεν είναι περίεργη η «σιωπή» των υπόλοιπων «θεσμών» έναντι της κυρίας Βερκουλέσκου; Πότε επιτέλους θα αντιληφθεί η ελληνική κυβέρνηση ότι ο Σόιμπλε και το ΔΝΤ συμπλέουν; Σε κάθε περίπτωση, εκ των πραγμάτων ο Σόιμπλε επιβεβαιώνεται, καθώς οδεύουμε προς Ιούνιο, ενώ η κυβέρνηση ελπίζει τώρα για Μάιο.

Αλλά γιατί ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών «παίζει καθυστερήσεις»; Μα για να έχει την ελληνική κυβέρνηση στραγγισμένη από αποθεματικά και ενώπιον της εκπλήρωσης μεγάλων δανειακών υποχρεώσεων τον Ιούλιο. Έτσι θα περάσει τα πάντα. Η ίδια τακτική είχε ακολουθηθεί και το καλοκαίρι του 2015.

 Το θέμα είναι ότι αυτή η καθυστέρηση εξανεμίζει ό,τι είχε επιτευχθεί μέχρι τώρα με άγριες περικοπές συντάξεων, με φοβερή αφαίμαξη εισφορών και φόρων που οδηγούν σε φτωχοποίηση πλέον και των μικρο-μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων. Κατ’ αυτό τον τρόπο, η προσπάθεια της Ελλάδας μοιάζει με αυτή του Σίσσυφου. Αλλά γιατί το κάνουν αυτό οι Μέρκελ-Σόιμπλε(και ΔΝΤ); Δεν χρειάζεται φιλοσοφία, είναι πια πανθομολογούμενο: Θέλουν την Ελλάδα στο «χώμα», υποταγμένη πολιτικά. Γι’ αυτό δεν επιθυμούν «κούρεμα του χρέους», καθώς ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα έδινε ανάσα και «ελπίδα ελευθερίας» στον «υπήκοο» και κακό παράδειγμα στους «κάτω» της υπόλοιπης Ευρώπης.  

Ο Σόιμπλε μιλάει συνεχώς για «αναγκαίες μεταρρυθμίσεις». Εδώ η σκοπιμότητα της υποδούλωσης βασίζεται σε μία «μισή αλήθεια», ότι όντως απαιτούνται μεταρρυθμίσεις. Μόνο που υπάρχουν μεταρρυθμίσεις και μεταρρυθμίσεις. Μεταρρυθμίσεις που εξυπηρετούν τους «από πάνω», οι οποίοι επιθυμούν «απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων», εξαέρωση του κοινωνικού κράτους, περιστολή των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και περαιτέρω μείωση του βασικού –ήδη εξευτελιστικού- μισθού κ.ά. Υπάρχουν βέβαια και μεταρρυθμίσεις υπέρ «των κάτω», όπως είναι η επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Ούτε να το ακούσουν δεν θέλουν αυτό οι Μέρκελ-Σόιμπλε-ΔΝΤ, καθώς αποκλείουν κατηγορηματικά ό,τι παρεκκλίνει από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές τους. Πολύ περισσότερο αν υποστηρίζει κοινωνικές πολιτικές, όπως συνέβη με το «βοήθημα» που δόθηκε στους συνταξιούχους το Δεκέμβρη.

Η ελληνική κυβέρνηση από την πλευρά της διαπραγματεύεται, «ποντάροντας» στη συγκυρία. Δηλαδή στο γεγονός ότι η χρονιά είναι εκλογική για την Ολλανδία και κυρίως τη Γαλλία και τη Γερμανία. Υπολογίζει επίσης σε μία αντίδραση των «δανειστών» στην άνοδο των ακροδεξιών και στην διαλυτική για την Ευρώπη πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ. Μόνο που σκέφτεται λάθος. Οι «από πάνω» της Ευρώπης και όλου του κόσμου σκέφτονται την ακροδεξιά ως μία «Εναλλακτική». Ομοίως, η ακροδεξιά απέχει ελάχιστα από τους Μέρκελ-Σόιμπλε-Φιγιόν-Ραχόι, ενώ η Αριστερά είναι γι’ αυτούς εντελώς ανοίκεια. Δηλαδή ο Εχθρός, ο μεγάλος Άλλος είναι η Αριστερά και όχι η οικεία ακροδεξιά.

Επίσης, τα «περί έρωτα» της Μέρκελ προς τον Τσίπρα είναι ψεύδη που διαδίδουν οι ίδιοι οι Γερμανοί, καθώς «χρησιμοποίησαν» τον Τσίπρα (και τον υπερτιμημένο Δραγασάκη) εναντίον του ελληνικού διεφθαρμένου και διαπλεκόμενου κατεστημένου. Μόνο που το κενό δεν θα το καλύψουν Έλληνες αλλά οι ίδιοι οι Γερμανοί και οι Αμερικανοί. Η ελληνική οικονομία ελέγχεται πια απολύτως. Το μόνο που χαλάει τη μαγιονέζα και την «πιάτσα», είναι η κυβέρνηση, η οποία επιμένει ό,τι είναι Αριστερή, και ενδομύχως πιστεύει (από την περίοδο Βαρουφάκη ακόμα) πως «θα τη φέρει» εντέλει στους νεοφιλελεύθερους δανειστές «γυρίζοντας το παιχνίδι» και επιβεβαιώνοντας την αριστεροσύνη της! Μόνο που σκέφτονται χωρίς τον Σόιμπλε και τον πείσμονα χαρακτήρα των Γερμανών, που ακόμα και όταν είχαν χάσει τον πόλεμο στο Στάλινγκραντ, έπρεπε να ισοπεδωθεί το Βερολίνο για να το παραδεχτούν.   

Τι απομένει; Δεν υπάρχουν πολλές λύσεις, ακόμα και οι πολλαπλές ταχύτητες-επιλογές είναι φενάκη. Μόνο ένα δρόμος υπάρχει, ο παράδρομος…