Για τον Βασίλη Δημάκη

[ Κώστας Καναβούρης / Ελλάδα / 16.04.18 ]

                               

Αδυνατώ να κατανοήσω τους λόγους για τους οποίους το Συμβούλιο των φυλακών Κορυδαλλού δεν δίνει την άδεια που διεκδικεί ο Βασίλης Δημάκης ώστε να μπορεί να παρακολουθεί τα μαθήματα της σχολής του. Το Πολιτικό της Νομικής δηλαδή, όπου πέρασε με εξαιρετικά υψηλή βαθμολογία και όπου με εξαιρετική επίσης επιτυχία τελείωσε το πρώτο εξάμηνο.

Αδυνατώ να κατανοήσω τη δικολαβίστικη, απάνθρωπη και «άλλα αντ’ άλλα της Παρασκευής το γάλα» ανακοίνωση του υπουργείου Δικαιοσύνης με την οποία προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.

Αδυνατώ να κατανοήσω γιατί πρέπει ένας άνθρωπος να διατρέξει κίνδυνο θανάτου για να διεκδικήσει το αυτονόητο: το δικαίωμά του στη ζωή. Γιατί επί της ουσίας περί αυτού πρόκειται. Ο Βασίλης Δημάκης δεν διεκδικεί απλώς το δικαίωμα στη μόρφωση, αλλά το δικαίωμα να ζήσει αλλάζοντας τη μοίρα που του επιφυλάσσει ένα σωφρονιστικό σύστημα για το οποίο κάποτε θα ντρεπόμαστε.

Αδυνατώ να κατανοήσω αυτούς που του αρνούνται το δικαίωμα μιας ζωής με αξιοπρέπεια και φωτεινότητα.

Αδυνατώ να κατανοήσω την απουσία ανθρωπιστικού προσήμου που οφείλει να έχει μια Αριστερή Κυβέρνηση. Τι ζήτησε ο Βασίλης Δημάκης; Να μορφωθεί. Στα 40 του χρόνια. Πως απαντά η Κυβέρνηση, αφού μέχρις στιγμής δεν έχει αναλάβει καμιά πρωτοβουλία, όπως ζητούν 25 βουλευτές της πλειοψηφίας; Με δίκη προθέσεων, που εδράζεται στο παράνομο και παραβατικό παρελθόν του Βασίλη Δημάκη! Αδυνατώ να κατανοήσω το πώς αυτή η λογική εντάσσεται στην αριστερή πεποίθηση εμπιστοσύνης στον άνθρωπο.

Αδυνατώ να κατανοήσω πως αφήνεται ένα αγωνιζόμενος με νύχια και με δόντια άνθρωπος , ένας άνθρωπος που πάλεψε με όλα τα αρνητικά δεδομένα και νίκησε, να βαδίζει την οδό του μαρτυρίου, την οδό μιας ανεξήγητης εκδικητικότητας. Τότε γιατί τον έφεραν από την Πάτρα στον Κορυδαλλό;

Αδυνατώ να κατανοήσω έναν υπουργό Δικαιοσύνης που θεωρεί εαυτόν αρμόδιο να βραβεύει τον Βασίλη Δημάκη για τις απίστευτες  - δεδομένων των συνθηκών υπό τις οποίες επιτεύχθηκαν – επιτυχίες του, αλλά αναρμόδιο να παρέμβει ώστε να υπερκερασθεί το πρόβλημα.

Αδυνατώ να κατανοήσω ότι μια Αριστερή σωφρονιστική πολιτική θεωρεί πως κινδυνεύουμε, εμείς οι νομοταγείς αν βοηθηθεί ένας ποινικός κατάδικος να αλλάξει τον εαυτό του.

Αδυνατώ να κατανοήσω τους λόγους για τους οποίους ο Βασίλης Δημάκης αντί να αντιμετωπίζει την βάσανο της γνώσεως, την βάσανο της κοπιώδους γνωστικής προσπάθειας, την βάσανο της ορθής κρίσεως εν τέλει, να αντιμετωπίζει μια άτυπη θανατική καταδίκη.

Αδυνατώ να κατανοήσω γιατί το σύστημα δεν λειτουργεί.

Ή μήπως πρέπει να κατανοήσω ότι γι’ αυτό ακριβώς φτιάχτηκε! Για να μην λειτουργεί. Γιατί το σύστημα έχει ανάγκη από τους «κακούς» του. Οι «κακοί» πρέπει να παραμείνουν «κακοί». Οι «κακοί» που αλλάζουν με «δική τους μόνο θέληση, με επιμονή κι επιλογή και βάσανα» όπως γράφει ο Γιάννης Ρίτσος στο ποίημά του «Ο Ηρακλής και εμείς», είναι απλώς επικίνδυνοι.

Αλλά όσοι είναι Αριστεροί από την πλευρά των «επικίνδυνων» δεν βρίσκονται πάντα;

*Arti: Το κείμενο γράφτηκε πριν τη διακοπή της απεργίας πείνας του Βασίλη Δημάκη, αλλά δημοσιεύεται σήμερα λόγω των τεχνικών προβλημάτων που προέκυψαν στην ιστοσελίδα μας, γιατί θεωρούμε ότι το κείμενο διατηρεί την αξία του ανεξάρτητα από την έκβαση της συγκεκριμένης υπόθεσης, γιατί σαν τον Βασίλη Δημάκη υπάρχουν πολλοί...