Απέραντη θλίψη

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Ελλάδα / 04.02.18 ]

Είχα μια ελπίδα! Έλεγα, "δεν μπορεί, ο Μίκης, ο δικός μας, ο αγωνιστής Μίκης, ο παιγνιώδης Μίκης, ο φίλος μου ο Μίκης θα τους τη φέρει". Αλλά δυστυχώς, ο ανατρεπτικός, ο είρων Μίκης πληγώθηκε από τις κόκκινες μπογιές κι ένα σύνθημα στον τοίχο του σπιτιού του και σήκωσε ασπίδα τον μεγα-νάρκισσισμό του! Όχι, είμαι βέβαιος, κατά τη γνώμη του, τις μπογιές δεν τις έρριξαν πέντε-έξι αντιεξουσιαστές της πλάκας, ούτε μερικοί "χρήσιμοι ηλίθιοι", αλλά η ίδια η κυβέρνηση. Γιατί στον Μίκη ταιριάζει μόνο μία ανάλογη στο μέγα μέγεθός του επίθεση. Μία επίθεση του "αριστερόστροφου φασισμού", της κυβέρνησης και των συμμάχων της αριστεριστών! Λόγια δικά του. Οι παλιότεροι θα θυμούνται το "Τάνκερ στη λίμνη των Ιωαννίνων". Έτσι νιώθει πάντα. Πάντα έτσι σκέφτεται. Αλλά τα πολιτικά λάθη του επισυμβαίνουν όταν παθιάζεται. Το πάθος και ο παρορμητισμός του τον οδήγησε σε μουσικά αριστουργήματα αλλά και σε μεγάλα πολιτικά λάθη. Παραδόξως, όταν κάνει τέτοια λάθη, καταλαβαίνω την απέραντη μοναξιά του, την απελπισμένη του χειρονομία να κρατηθεί από το μεγάλο χειροκρότημα του πλήθους, το οποίο στα μάτια του μεταβάλλεται σε "λαό". Αίφνης, ό,τι είναι μαζικό είναι και "λαϊκό"! Μόνο που αυτός ο λαός δεν είναι του Μανώλη Γλέζου, του Γιάννη Ρίτσου και του Μανώλη Αναγνωστάκη, αλλά των παπάδων, των απόστρατων, των παραεκκλησιαστικών οργανώσεων και της ακρο-δεξιάς. Βλέπω τον ασπασμό του δεσπότη Σεραφείμ και των άλλων στον Μίκη και μόνο ένα αίσθημα έχω, λύπη! Απέραντη λύπη! Αλλά πέρα απ' αυτό και με αφορμή αυτό, η αριστερά, ας δει επιτέλους τα δικά της λάθη, την έλλειψη οράματος και το ναρκισσισμό των μικρών διαφορών της.